Gymnasiasten Korfbal Vereniging

Het is een moderne trend in de sport; professionalisering. Op vele niveaus maar wat steeds meer in zwang raakt is de begeleiding van teams. Vroeger was in de amateursport er alleen een trainer / coach die zijn ploegje in een of twee auto’s duwde, naar een uitwedstrijdje reed, het wedstrijdformuliertje invulde, zijn ploegje aanmoedigde, vervolgens het wedstrijdformuliertje weer door de scheidsrechter liet tekenen, zijn ploegje weer inlaadde en naar huis reed. Lijkt niets, zoals je het nu ziet, maar toch heel wat taakjes. Onhoudbaar deze situatie. 

Dus elk zichzelf respecterende club team heeft tegenwoordig een dugout vol :  trainer/coach, een assistent trainer, een techniektrainer, een conditietrainer,  een teamleider, een clubarts een fysiotherapeut EN … een sportverzorger. Je kent ze wel: een man, maar ook vrouw, die langs de kant zittend , er is om bij een ongeval, kwetsuur of blessure met een waterdichte tas, een spons en een spuitbus met magische spray , wonderen doet . En ze verrichten wonderen! De spelers zijn binnen enkele tellen weer op de been en spelen weer verder alsof er niets gebeurd is. Als de inspanning van de sportverzorger in het veld wat langer duurt dan 1 minuut en de clubarts de dugout dreigt uit te komen om zijn licht over de zaak te laten schijnen , is dat de eer te na en weet de verzorger het probleem altijd weer op te lossen. Komt de clubarts daadwerkelijk bij de patiënt dan is dat alleen om te constateren dat de sportverzorger zijn/ haar stinkende best heeft gedaan, maar het niet heeft kunnen redden en volgt steevast de aftocht van de geblesseerde. Maar de taak behelst meer. 

Tapen, masseren, adviseren, en mentale verzorging zit ook in het takenpakket van de sportverzorger; in vroeger tijden waren er haptonomen die zich met deze laatst genoemde activiteit moesten bezighouden, maar de Ted Troost-s zijn tegenwoordig Koos-taakloos! Kortom, de verzorger heeft een belangrijke rol gekregen binnen de sport.

Ha, je raadt het al; ook GKV heeft afgelopen weekend even mogen ruiken aan dit fenomeen. De verzorger had er maar druk me. De ellende begon bij de B1. De dames hadden het toch wel zwaar tegen Avanti;  lange heren, stevige dames. Maar het was een prachtige pot om te zien. Tot dat het lot toesloeg. Charlotte liep een bekende korfbal blessure op. In een poging de bal te onderscheppen klapte het vingertje dubbel, au, au, pijn, pijn. Bij gebrek aan waterdichte tas schoot de verzorger met de drinkemmer tegemoet en ja hoor , na 1 minuut koelen ging de speelster vol goede moed weer aan de slag. De sportverzorger komt alleen in het veld als de speler moord en brand schreeuwt of de scheidsrechter erom vraagt. Misschien is de aanwezigheid van de verzorger alleen al genoeg om überhaupt geen moord en brand te schreeuwen en zelf de verzorging maar ter hand te nemen . Onfortuinlijke Sam kreeg een niet door de scheidsrechter gesignaleerd elleboogje. Met de verzorging van de vinger in het achterhoofd leedt zij in stilte ( “nee, niet die vent met water, zal over mijn kop gaan, dan maar een blauw oog en tranen koelen ook “, moet ze gedacht hebben ).

Op de foto komt het niet helemaal uit, maar het was een aardig ei. Sam je bent een kei. Bij de A1 werd het helemaal menis. DKC heeft nog niet de beschikking over een sportverzorger, zodat die van GKV er aan te pas moest komen om een bloeding uit het rechter neusgat van de tegenstander te stelpen. 

Gaasje, stukje afknippen, oprollen en proppen maar!  Goed aangedrukt , zodat het tussenschot  van de man helemaal naar links werd verplaatst waarddor hij helemaal niet meer door zijn neus kon ademen . Hij liet pardoes een doelpunt door . U ziet , de sportverzorger kan ook nog een positieve wending geven aan het wedstrijd verloop . Kortom, GKV lijkt er een nieuwe functionaris bij te hebben.

Nog maar een keer gemeld:

28 september 19.30 uur clubhuis GKV

JAV

Komt allen

Stukken worden deze week per mail toegestuurd